Hangar Kultury

Recenzja prac z galerii autorki.

O sztuce i autorce

Świat z jego okazjami i ryzykami – o obrazach z naszej galerii.

Dante w “Boskiej komedii”  napisał: „Ty, który tu wchodzisz, żegnaj się z nadzieją”. Ci, którzy oglądają prace Autorki też powinni pożegnać się z nadzieją. Nie – żeby mieli zobaczyć cierpiących w piekle. Tak – bowiem to, co zobaczą odbiega od tego, co ich oczy przywykły oglądać. Prace te wprowadzają, jak w dziele Dantego, w „głębin tajemnice”, czyszczą „serce zatrute” i łagodzą w obserwującym „strach znikomy”.

W prezentowanych obrazach widać wpływy Bergsona i słabsze wpływy – Nietzschego. Ten pierwszy ujawnia się w stosunku Autorki do natury, której nieodłącznym elementem jest człowiek zharmonizowany ze swoistym, sobie właściwym nurtem istnienia. A ukazywana natura, w rozmiarze Kosmosu, jest jakby na etapie ciągłego powstawania, rodzenia się. Pojąć dynamizm tak pokazywanego istnienia i zanurzyć się w nim dzięki obcowaniu z dziełem, pozwala odbiorcy co najwyżej intuicja, zaczerpnięta właśnie od Bergsona. Każdy patrzący niech jednak pamięta, że intuicja prowadzi do myślowej łatwizny i generować może intelektualne lenistwo. I choć intuicyjne podejście do percepcji tych obrazów nie wymaga odwoływania się do jakichś ponadludzkich władz, to jednak żąda wyjścia poza zmysły i racjonalny umysł. Bo nie rozum tu rządzi.
Wpływ tego drugiego – Nietzschego, czuje się w niechęci do wszystkiego co małe, marne, pospolite, przeciętne. Adoracją, uwielbieniem w pracach artystki otoczony jest człowiek wolny, niezależny choć samotny a nawet tragiczny. Są też tu zamanifestowane strach i zmaganie się z losem, które potrafią odebrać osobom ziemsko pojmowane szczęście. Jest też spokój, ale jest on zrośnięty z presją oczekiwania na zaistnienie czegoś, co jeszcze jest ukryte, przysłonięte, a co może prezentowaną przestrzeń zmienić, jak wybuch wulkanu. Na obrazach czuje się bowiem przysłowiową ciszę przed burzą. Obrazy emanują pamięcią stworzenia, pamięcią miłości, pamięcią piękna i ziemskiego doświadczenia. Prace artystki nie galwanizują starych pomysłów, pokazują natomiast liczne chwile intelektualnej, fizycznej lub duchowej przemiany świata i człowieka. Czy te zarejestrowane na obrazach momenty zmian będą trwać w czasie? Czy są zajawką czegoś, co blisko? Trudno powiedzieć. Ale z pewnością tworzą nowe mity, desakralizując stare. 

Wydaje się anachroniczne podejście do kultury czasów obecnych z perspektywy mitu. Ale przecież współczesny człowiek funkcjonuje właśnie wśród mitycznych przekazów i ulega ich subtelnej determinacji. Prezentowane obrazy reprezentują współczesne formy mitów przeobrażanych. Jeśli artysta chce stworzyć własną mitologię, to tym samym wchodzi całym sobą w żywotną przestrzeń oddającą prawdę o świecie, o ludziach, o mocach sprawczych i o wartościach.

Inspirujący projekt międzypokoleniowy realizowany dla chętnych uczniów klas humanistyczno-teatralnych XV Liceum Ogólnokształcącego im. Jeremiego Przybory z Oddziałami Mistrzostwa Sportowego oraz seniorów ze Stowarzyszenia Klubu „Marzenia” 50+.
W ramach projektu zostanie zorganizowany : spacer terenowo – badawczy, warsztaty teatralne, warsztatów chóralne, widowisko finalizujące oraz rejs po Wiśle.
Opowieść literacka o historii naszego miasta. Tematyka kulturotwórczej inicjatywy nawiązującej do dziedzictwa kulturowego. Wydarzenie artystyczne inspirowane rzeką jako symbolem czasu, pamięci i ciągłości pokoleń. Autorska poezja lokalnej więźniarki pani Ireny Tomalakowej ( Irena Tomalak poetka z więzienia w Fordonie) w publikacji „Wiersze więzienne” wyd. Warszawa 1992R. osadzona w obrazach Wisły i doświadczeniu Bydgoszczy, zostanie zaprezentowana w formie performatywnej. Z publikacji na warsztat wybrane zostały fragmenty dotyczące Fordonu i Wisły. Widowisko finalizujące projekt łączyć ma recytację, muzykę i elementy musicalu. Motyw rzeki stanie się osią międzypokoleniowego dialogu – jako żywy świadek historii, który towarzyszy kolejnym pokoleniom, zachowując ich wspomnienia, emocje i ślady obecności. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera udział chóru seniorów, którego głosy przywołują przeszłość i wpisują się w nurt opowieści płynącej dalej poprzez młodsze doświadczenia. Projekt ukazuje rzekę jako przestrzeń wspólną – łączącą różne etapy życia, perspektywy i wrażliwości, podkreślając, że mimo upływu czasu pozostajemy częścią jednego, nieprzerwanego nurtu.


ORGANIZATOR XV Liceum Ogólnokształcące w Bydgoszczy im. Jeremiego Przybory PARTNERZY Teatr Kameralny im. Wandy Rucińskiej w Bydgoszczy Fundacja Synagoga w Fordonie – Dom Kultury Stowarzyszenie Klub ,,Marzenia” 50+ Współpraca Biblioteka na Przylesiu – Filia nr 15 dla dorosłych z oddziałem dla dzieci i młodzieży  

DOFINANSOWANO ZE ŚRODKÓW MIEJSKIEGO CENTRUM KULTURY W BYDGOSZCZY W RAMACH PROGRAMU „KOOPERACJE FORDON 2026”